12-02-2015

Mijn besten,

Het is gedaan met de rust in Hunerwold State. Een legertje aan hoveniers is het park binnen gevallen en waren zij maar de enigen, mijn beste lezers, waren zij maar de enigen. Naast de hoveniers wemelt het hier inmiddels ook van mensen die namens installatie-aannemers de huisjes binnenvallen. Het duurde even voordat het Bevoegd Gezag en uw schrijver doorhadden wat er aan de hand is, maar de oplossing bleek eigenlijk kinderlijk eenvoudig. Volgende week is het zowel carnaval als een vakantieweek voor de scholen, en derhalve wordt het park in orde gebracht voor de horden die hier vanaf vrijdag binnen zullen vallen, maar pas nadat het Bevoegd Gezag en uw schrijver vertrokken zijn.

Vandaag zou uw schrijver graag twee zaken met u bespreken, het heden en de toekomst betreffende.

Eerst maar het heden. Er woedt in het Noorden een ware veldslag tussen de supermarkten. De C-1000's gaan tot het verleden behoren en daarvoor in de plaats komen er Jumbo's, COOP's en AH's. Vooral de laatste heten wij van harte welkom in het Noorden, daar zij toch met spullen op de proppen komen die wij ernstig kunnen gebruiken bij afwezigheid van de Ekoplaza's. Wat de supers hier als (bio)sinaasappelsap verkopen is een regelrechte aanslag op alle smaakpupillen, en dan is de wetenschap dat de AH-biosinaasappelsap hier te verkrijgen is toch een hele geruststelling. En derhalve richtte de Groothertoogelijke wagen zich richting Dwingeloo, alwaar een gloednieuwe vestiging van AH staat. Een soort van thuiskomen, en de buit is binnen. De taferelen die zich in de winkel afspeelden zullen wij maar minzaam afdoen als behorend tot de plaatselijke folklore, maar het verhoogt het beeld van de intellectuele en verstandelijke vermogens van de inwoners van het Noorden allerminst. Integendeel zou uw schrijver wensen op te merken!

De stap van de domoren uit het Noorden naar de domoren uit Hollywood is niet zo gek groot, waarmee uw schrijver uiterst stubtiel het bruggetje geslagen heeft naar het tweede onderwerp van dit blog, waarmee de blik op de toekomst gericht gaat worden. Het kan u allen, mijn beste lezers, nauwelijks ontgaan zijn dat de film "Fifty Shades Of Grey" in roulatie gekomen is. Als u het gemist heeft dan zou uw schrijver graag vernemen hoe u dat geflikt heeft, want zelfs hier in de verlate binnenlanden van Drenthe valt het niet te missen. De eerste hype rondom "Fifty Shades" (de boeken), heeft uw schrijver geheel en al gemist maar met de nu aangebroken tweede hype (de film) is er geen ontkomen meer aan. Maar toen gebeurde het. Vanuit het niets kwam het opzetten: The Sixty Shades of Bøsser. Is dat haalbaar? Zestig min of meer autobiografische verhalen, welliswaar met een totaal verschillende inhoud dan "50's", als je bij "50's" al over iets van een inhoud kunt spreken. Een aantal blogs uit DMVB kunnen zonder probleem uitgediept en omgeschreven worden, en dan zijn de eerste verhalen al binnen. Uw schrijver denkt na, zijn vingers beginnen te jeuken. Alleen die titel: The Sixty Shades of Bøsser. Uw schrijver denkt diep na.

En dan begint zo zoetjes aan het moment aan te breken om afscheid te gaan nemen. Afscheid van Hunerwold State, afscheid van het Drentse landschap, afscheid van het blog en daarmee op deze manier van u, mijn beste lezers. Een definitief afscheid van Hunerwold State zal het zeker niet zijn. Vraag uw schrijver svp niet om te definieren wat nu de kracht van dit park is, want een sluitend antwoord zal niet komen. Het zal blijven steken in overkoepelende vaagheden als dat het een ongelooflijk feel-good park is.
Het is een immense vooruitgang dat Hunerwold State inmiddels een WiFi netwerk heeft, maar daarmee is het positieve met betrekking tot het internet wel verteld. De verbinding met de buitenwereld is rampzalig. U heeft allen vast wel opgemerkt dat uw schrijver in arremoede de foto's maar achterwegen gelaten heeft: daar was geen beginnen aan. Het zij zo, het is niet anders.

Mijn beste lezers, dank voor uw aandacht! Binnenkort zien wij elkaar weer "in real" en later ook nog via de diverse forums waar uw schrijver overheen raast.

11-02-2015

Mijn besten,

De gemeente Diever ligt op een flinke steenworp afstand van de plek waar het Bevoegd Gezag en uw schrijver zich tijdelijk ophouden. De vorige keer dat wij hier zaten was dat wel anders: toen was de afstand niet minder dan 18 kilometer, alleen en uitsluitend veroorzaakt door enorme infrastructurele werkzaamheden hier in de buurt, waarmee uw schrijver slechts op omslachtige wijze wenst aan te geven dat de weg tussen Wateren en Diever geasfalteerd werd en er derhalve een omleidingsroute was ingesteld. En juist door die omleiding kwamen het Bevoegd Gezag en uw schrijver er achter dat hier nog een natuurgebied ligt. Ja mijn beste lezers: daar grossieren ze hier in en dat is dan ook meteen de kracht van deze omgeving. Als klap op de vuurpijl zijn wij via dezelfde omleidingsroute in aanraking gekomen met het dorp Vledder: beeldschoon maar een mens zou daar absoluut niet in overleden staat aangetroffen wensen te worden.

Proefondervindelijk is daarmee vastgesteld dat er meerdere wegen naar Diever leiden, waarmee het dorp zich kan meten met steden als Rome. Als een mens te Diever aangekomen is dan heeft hij of zij ook wat. Het is een typisch voorbeeld van wat vroeger op school onderwezen werd als een brinkdorp, maar dan ook echt een brinkdorp. Het dorp is gebouwd rondom, oh wat toepasselijk, de brink, met daarop een veel te grote kerk. Als alle inwoners van Diever en wijde omgeving diep gelovig zouden zijn en zouden behoren tot de Nederlands Hervormde kerk, dan zouden zij met z'n allen met groot gemak meerdere malen in deze kerk passen. Ongetwijfeld is deze kerk een monument en vanuit deze status is zij tot in detail gerestaureerd. Datzelfde geldt voor alle, maar dan ook alle, gebouwen die aan de brink staan. Heeft u de dringende behoefte om zich voor te stellen hoe het leven er rond 1800 uitgezien moet hebben: ga naar Diever en u zit er midden in. U moet dan wel even de auto's wegdenken, alsmede de zwaar detonerende geldautomaat van de Rabobank. Maar hoe schitterend de brink en omgeving ook gerestaureerd zijn, de tijd heeft niet stilgestaan in Diever; het dorp is van alle gemakken voorzien. Het winkelaanbod overtreft in de overtreffende trap alle verwachtingen. Zo is daar om te beginnen (en deze eerste keuze komt niet uit de lucht vallen) de bakker. Zo! Goedenmorgen! Dat is heel wat anders dan Bakker Bart! Een uitermate luxe winkel, met een aanbod waar een mens stijl van achterover slaat. De onbetwiste magneet van deze winkel is voor het Bevoegd Gezag en uw schrijver: De Duimpjes. Duimpjes zijn de lokale koekjes met een zeer nadrukkelijk ster-anijs smaak. Helemaal geweldig. De teleurstelling was dan ook buiten alle proporties toen wij een aantal jaren gelden in december te Diever waren en de bakkersvrouw doodleuk meldde dat voor de feestdagen er geen Duimpjes gebakken werden. Godgloeiende! Mijn beste lezers, u heeft weinig fantasie nodig om te bedenken hoe het Bevoegd Gezag en uw schrijver daar een enorme hoeveelheid kabaal en stampij hebben staan te maken. Geen Duimpjes!

De groenteboer doet in luxe in het geheel niet onder voor de bakker, maar daar staat dan weer tegenover dat de uitermate luxueuze keurslager het niet heeft gered. De drogist anex boekwinkel is inmiddels van winkelketen veranderd, maar is er nog steeds en een stukje verderop zit de COOP supermarkt. Alles wat een mens zoal nodig heeft voor het dagelijkse bestaan is in Diever derhalve gewoon aanwezig.

Maar het meest opvallende aan Diever is misschien wel de aanwezigheid van het Openlucht Theater, uiteraard volledig gerestaureerd. Mocht u nu laatdunkend beginnen te grinniken in de vooronderstelling dat hier constant "Bartje" wordt opgevoerd, dan gaat uw schrijver u op de vingers tikken. Nee, hoe onverwacht het ook is, dit theater is gespecialiseerd in het opvoeren van de werken van William Shakespeare. Dat is zo ongeveer wel het laatste wat een mens hier verwacht, maar het is er. Hoe dat hier ooit neergestreken is, is uw schrijver een volslagen raadsel, maar met verbijstering kan hij het u hier slechts melden.

En dan is er, mijn beste lezers, nog een bouwwerk dat niet onvermeld mag blijven. Net naast het centrum van het dorp staat een mega-boerderij, uiteraard volledig gerestaureerd en gerenoveerd. Koeien, schapen, varkens, tractoren en meer van dit soort zaken waarmee een gemiddelde boerderij is uitgerust komt een mens hier niet meer tegen. Nee, de enorme boerderij is omgebouwd tot woonappartementen, waarbij de luxe uiteraard niet uit het oog verloren is. En het zijn niet zo maar woningen geworden. Nee, het zijn woningen voor senioren geworden. Ieder jaar opnieuw staan het Bevoegd Gezag en uw schrijver met hun neuzen tegen de etalage van de plaatselijke makelaar gekleefd voor een diepdravend onderzoek naar deze woningen. Waarom laten wij de boel niet de boel en strijken wij niet te neder te Diever? Het duurt even, maar dan dringt het besef door dat wij met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid gekgillend spijt zouden krijgen van zulk een keuze. Diever is schitterend, geen discussie over mogelijk, maar wij gaan toch voor het kabaal, de stank en de reuring van de Randstad, in ieder geval op dit moment :o)

10-02-2015

Mijn besten,

Niemand van u, mijn beste lezers, zal stijl achterover slaan als uw schrijver doodleuk roept dat hij niet bepaald "een feestbeest" is. Maar al te graag laat hij de opgeklopte ellende van wat dan "cool" en "gezellig" is aan zich voorbij gaan. De gekuntselde waanzin en het daarbij behorende fake-gedrag is niets voor hem. En toch blijkt er nog hoop te zijn voor uw schrijver. U vraagt zich wellicht af waar deze ontboezeming nu zo opeens vandaan komt zetten, in de wetenschap dat er ongetwijfeld iets voorgevallen is. Jazeker!

De oorsprong van dit alleraardigste schrijfsel zit hem in de avondronde met de Groothertog in combinatie met de actuele weersgesteldheid hier ter plaatse. De goede oude maan is een dag of wat over het gestalte "volle maan" heen, maar het is van nul en generlei waarde daar zij aan het oog onttrokken wordt door een dicht wolkendek. En dat betekent dat het hier donker is, uw schrijver mag wel opmerken: stikdonker. In die omstandigheid is het tochtje naar de grens van Drenthe en Friesland door het Drents-Friese Woud (dat heet echt zo!) onbegonnen werk. Een mens ziet helemaal niets, zeker nu ook de laatste restjes sneeuw verdwenen zijn. Normaal gesproken ziet een mens nog wel iets van het pad, maar zelfs dat lijkt nu opgelost te zijn in de duisternis en derhalve heeft een mens geen idee waar hij of zij loopt. Dan zit er weinig anders op dan om de steven de andere kant op te richten, richting het buurtschap Wateren. Dat gaat via een doodsaaie rechte weg, maar door een open veld, waarbij uw schijver de illussie heeft dat hij nog iets ziet. Aan het einde van de weg doemt het buurtschap Wateren op. De gemeente waartoe het buurtschap behoort zal absoluut niet failliet gaan aan de kosten van de straatverlichting: uw schrijver telde wel drie hele lantarenpalen.  Dat er mensen wonen blijkt uit het feit dat er zo her en der wat lichtjes ontstoken zijn achter de ramen van de enorme boerderijen. Maar hoe goed uw schrijver ook loerde, nergens is iets van beweging in de huizen waar te nemen. Het lijkt uitgestorven te zijn, en de vraag dient zich aan waarom er eigenlijk licht brandt. Eenmaal in Wateren aangekomen hebben uw schrijver en de Groothertog een tijdje op de kruising van de wegen gestaan. Het maakt niet uit of je daar één minuut of een half uur staat: er geburt niets. Het leven is hier totaal tot stilstand gekomen. Het is een stilleven puur-sang. Verschrikkelijk! Het zijn van die momenten dat uw schrijver het benauwd begint te krijgen en vanuit het niets schoot opeens de titel van het boek van Prof Dr Oldendorf uit de jaren 70 zijn hersens te binnen: "Een mens hoeft niet alleen te blijven". Op de terugweg schoven de Groothertog en uw schrijver weer langs dezelfde boerderijen, waar geen teken van leven te ontdekken was, behoudens de eerder vermelde spaarzame verlichting achter de ramen. Opeens werd het uw schrijver meer dan duidelijk waar het fenomeen Boer Zoekt Vrouw / Boer zoekt Hoer / Hoer zoekt Boer vandaan komt. Ongemerkt ging uw schrijver wat harder lopen in een onbewuste poging om te ontkomen aan deze troosteloze leegte in een stikdonkere nacht. Potentiele titels voor een nieuw blog schoten door zijn hoofd: "Waiting for God", "In de herfst van het leven", "Avondrood en nog niet dood". Bijna buiten adem stapte uw schrijver het terrein van Hunerwold State weer binnen, verblind door het vele licht van de straatverlichting (waarbij objectief moet worden vastgesteld dat deze zo goed als niets voorstelt, maar in de stikdonkere nacht is het opeens verblindend). Van de 97 huisjes op het park zijn naar schatting, en zwaar naar boven afgerond, 15 huisjes momenteel bezet, en derhalve bruist het hier ook niet erg. De Groothertog begon aan zijn riem te trekken, traditioneel als hij bijna thuis is en volledig in de wetenschap dat zijn voer dan reeds klaarstaat. En achter de vensters nam uw schrijver het Bevoegd Gezag waar die druk bezig was met het bereiden van het avondeten.

Diep gelukkig stapte uw schrijver het huisje binnen. De Groothertog stormde op zijn voerbak af. Een weldadige innerlijke rust overviel uw schrijver. Het had haast iets van: "gered!". Mijn beste lezers, uw schrijver is niet in de wieg gelegd voor het buitenleven. Geen feestbeest maar het andere uiterste van het spectrum is ook niets voor hem.

09-02-2015

Mijn besten,

Een enkel woord dient gewijd te worden aan de taal van de streek waarin wij ons bevinden. De term "streek" is hier uiterst bewust gekozen daar wij even over de grens hoppen en terecht komen in de Provincie Friesland. Helemaal toevallig is zulks nu ook weer niet want voor de dagelijkse boodschappen hoppen wij daadwerkelijk de grens over naar, wat dan bij ons is gaan heten, "De Stellingwerfjes". De Stellingwerfjes is onze liefkozingsnaam voor twee gemeenten in Friesland, te weten Ooststellingwerf en Weststellingwerf met als woonkernen respectievelijk Oosterwolde en Noordwolde, waarbij de eerste aanmerkelijk meer welvarend oogt dan de tweede.

Het eerste wat opvalt is dat de gemeentewapens van beide gemeenten haast spiegelbeeldig zijn. Hoe de gemeenten in vredesnaam aan een draak in hun wapen gekomen zijn is een raadsel, maar er is ongetwijfeld een uiterst goede reden voor, al is het hoogst onaannemelijk dat hier ooit daadwerkelijk een draak rondgelopen, dan wel rondgevlogen, heeft. Maakt niet uit: het beest staat in het wapen, waarbij die uit Oosstellingwerf naar het oosten kijkt en de collega uit Weststellingwerf dat spiegelbeeldig naar het westen doet. Een tweede opvallend feit is dat beide gemeentewapens de Drentse kleuren (rood en wit) hebben waarbij het blauw van het Friese wapen nadrukkelijk ontbreekt. Zijn het te verwaarlozen details, mijn beste lezers? Uw schrijver denkt van niet. De Stellingwerfjes onderscheiden zich namelijk in één opzicht van de rest van de provincie waartoe zij behoren: er wordt geen Fries gesproken, absoluut niet! Nee, in de Stellingwerfjes spreekt men Stellingwerfs, een dialect dat nauw verbonden is met het Drents.

En daarmee is uw schrijver aangekomen bij het daadwerkelijke vakantiegevoel. De Stellingwerfjes zijn zo onmetelijk ver van de Randstad verwijderd, het leven lijkt daar zo buitengewoon aangenaam, vriendelijk en rustig te verlopen. De nuchterheid van het Noorden straalt veel harder en intenser van haar bewoners af dan het gemiddelde signaal van een GSM mast (in onze tijdelijke verblijfplaats is überhaupt geen GSM dekking!). Het is een gevoel dat ons buitengewoon aanstaat. En als het Bevoegd Gezag en uw schrijver dan door de straten en over de pleinen van de Stellingwerfjes lopen, dan valt op dat zij geen idee hebben waar de lokale bevolking het over heeft als zij met elkaar staan te kleppen, een bezigheid die zij veelvuldig en met overgave uitoefenen. Hoe anders is dat in Denemarken: daar ontgaat ons nauwelijks iets als de lokale bevolking aan het kleppen slaat, een gedrag dat aldaar grote overeenkomsten vertoont met dat van de inwoners van de Stellingwerfjes.

Misschien is dat wel mede het enorme vakantiegevoel voor het Bevoegd Gezag en uw schrijver: de volkomen onwetendheid van wat er in de directe omgeving aan de hand is. "Zij" kunnen het overal over hebben zonder dat "wij" ook maar een begin van een idee hebben waar het over zou kunnen gaan.

Heerlijk!

08-02-2015

Mijn besten,

De meeste mensen hebben een beeld, een stereotyp beeld als u wenst, als het gaat over plaatsen en streken op de wereldbol. Het heeft iets te maken met een collectief geheugen. Roept iemand: San Fransisco, dat ziet u in gedachten bijna gegarandeerd The Golden Gate Bridge voor u. Voor Berlijn is dat de Brandenburger Tor, voor Londen The Big Ben, voor Parijs de Eifeltoren, voor Moskou het Kremlin, voor København de kleine Zeemeermin, voor Kaapstad de Tafelberg, voor Sydney het Operagebouw.

Maar wat ziet u voor zich als uw schrijver Wateren roept? Zo goed als zeker helemaal niets. En daarmee heeft u weer helemaal voldaan aan het stereotype beeld. Want in Wateren is niets. Nada de niente! En toch is dat de plek waar wij zitten, voor de zesde keer, en met volle overgave. Zonder nu overdreven in de overdrijving te schieten zou uw schrijver willen opmerken dat Wateren gelijk staat aan Landal, en daar is uw schrijver meer dan tevreden mee, net zoals het Bevoegd Gezag en laten wij hier ook de Groothertog niet uit het oog verliezen.

Maar triest is het wel, zo'n schitterende plek heeft geen collectief beeld in het geheugen. Uw schrijver ziet zich derhalve genoodzaakt het breder te zoeken en roept vrolijk: Drenthe. Wat ziet u voor zich? Waarschijnlijk beginnen grootheden als Bartje, Bruine Bonen en Hunnenbedden de revue bij u te passeren. Mijn beste lezers, het bekt niet, het heeft niet dat imposante, dat monumentale. En toch heeft Drenthe zoiets, iets impossants, iets monumentaals en het heeft zelfs een geschiedenis: de zender Smilde.

U verwacht niet anders dan dat uw schrijver wel iets te zeiken heeft bij de naamgeving, en wie zou u schrijver zijn om u, mijn beste lezers, daarin teleur te stellen. De zender Smilde bestaat niet, domweg omdat deze niet te Smilde staat maar in het aanpalende Hogersmilde. Met het altijd aanwezige oog voor details is dat bij deze door uw schrijver rechtgezet, al gaat hij voor het gemak maar verder met de de gebruikelijke naam Smilde. (Overigens is het niet ongebruikelijk dat namen van zendstations in Nederland niet kloppen, want u zou allen dienen te weten dat de zender Lopik helemaal niet in Lopik maar in IJsselstein staat, al is in dit geval de naamgeving nog wel te verklaren uit het feit dat de eerste tijdelijke zendmast wel in Lopik stond.)

Dik vijftig jaar geleden werd de zender Smilde gebouwd. In hoogte is het, achter de zender Lopik/IJsselstein, de tweede zender van Nederland, en daarmee is het ook meteen het op één na hoogste bouwwerk van het land (waarbij u wel kunt bedenken dat Lopik/IJsselstein dan het hoogste bouwwerk van het land moet zijn). De zender Smilde is van een ongekende schoonheid en pracht voor uw schrijver. Dat komt doordat de zender een relatief lage betonnen onderbouw heeft waarop, dan automatisch, een relatief enorm hoge zendmast rust.

De zender kent weinig bezoekers, mede omdat het niet toegankelijk voor publiek is, maar twee keer kwam de mast in het wereldnieuws. De eerste keer was een dikke 25 jaar geleden toen een straaljager van de luchtmacht tegen de tuidraden van de mast vloog. Zeer ongewenst bezoek derhalve. De mast knikte, maar brak niet af. De straaljager wist veilig te landen op Soesterberg. In het meer recente verleden vloog de mast in brand. Over de oorzaak worden nog steeds rechtszaken gevoerd, maar het resultaat is bekend: de mast brak af. Inmiddels staat Smilde er weer in volle glorie, al is de oorspronkelijke holle buis constructie vervangen door een vaknetwerk zendmast.

En altijd als wij te Wateren zijn sluipt uw schrijver, als de duisternis gevallen is, er met de Groothertog op uit. Samen dolen wij door het Drents-Friese Woud. Het woud breekt open, precies op de grens tussen Drenthe en Friesland. Daar begint een enorm natuurgebied, gedomineerd door heide en zandverstuivingen. De enorme wijdheid, de overweldigende stilte en de immense duisternis domineren het landschap. En aan de einder rijst de zender Smilde op. De rode lichten in de zendmast zijn het enige bewijs dat er leven in dit gebied moet zijn. Als een vast baken staat zij daar. In de immense stilte is het onvoorstelbaar dat die mast zo'n slordige negenentwintig televisieprogramma's en drieëntwintig radioprogramma met donderende overmacht de ether inslingert.

Zodra het licht wordt doven de lichten in de zendmast. Maar nog steeds staat daar, en nu in haar volle glorie zichtbaar, de zender Smilde. Statig en onbeweeglijk toornt zij boven het landschap uit. Uw schrijver kan dan alleen maar denken: zo is het leven goed.

07-02-2015

Mijn besten,

Maar al te graag geloven de Randstedelingen, waaronder het Bevoegd Gezag en uw schrijver, dat het Noorden van Nederland een soort van achtergebleven gebied is. Dat het niet waar is, mag uit de navogende beperkte opsomming der feiten blijken:

* er is elektriciteit
* er is gas
* er is stromend water
* er is riolering
* er is telefoon (vast en mobiel)
* er zijn verharde wegen
* er is internet
* er is DAB-Plus

En toch blijft die zweem van: ach gossie, het Noorden, zo akelig aan het gebied kleven. Daar staat echter wel iets heel anders tegenover: de Noordelingen doen soms hun uiterste best om zich neer te zetten als de clowns van het land, de zotten uit het verleden, de mensen die niet beter willen. U vraagt zich misschien af, mijn beste lezers, wat er gebeurd is dat de toorn van uw schrijver zo opgewekt is. Welaan, dat heeft alles te maken met de biologische winkel te Oosterwolde.
Eén van de vorige keren hebben het Bevoegd Gezag en uw schrijver de winkel geheel en al bij toeval ontdekt. Na de ontdekking realiseerde uw schrijver zich hoe gelukkig hij zich moet prijzen met meerdere Ekoplaza's in de omgeving. In geen enkel opzicht lijkt de winkel te Oosterwolde op een ontwikkelde supermarkt: nee het is een oude reformwinkel avant la lettre. Een winkel die in ver vervlogen tijden in Asterdam gestaan zou kunnen hebben, puur en alleen voor de "die-hards". Een winkel waar een mens niet anders verwacht dan dat de deerne achter de toonbank als met een soort van automatisme met een rode zakdoek om de kop geknoopt staat. Beelden die in het Westen al heel lang tot het verleden behoren, maar te Oosterwolde nog steeds dagelijkse realiteit zijn.

Natuurlijk wilde het Bevoegd Gezag en uw schrijver met overgave gebruik maken van de diensten van deze winkel en derhalve werd aan het begin van deze week een mail naar de winkel gestuurd met een lijstje van spullen die wij met graagte zouden willen afhalen als wij eenmaal gearriveerd zouden zijn. Zo moeilijk kan dat niet zijn, nietwaar? Het tegendeel bleek het geval. Parels voor de zwijnen,  mijn beste lezers! Bij aankomst in de winkel viste het Bevoegd Gezag geheel en al achter het net. Mooi dat er niet ergens een kratje of een doos dan wel een tas met de bestelde produkten stond. Al snel bleek het waarom van deze onbeholpen situatie: de eigenaar van de zaak was helaas in het ziekenhuis opgenomen en hij blijkt de enige te zijn die bij de email kan komen. Godallemachtig, dat bestaat hier dus nog! Vind je het gek dat het Westen in de lach schiet bij zoveel onbenulligheid in het Noorden!

Er zat dus niets anders op dan dat het Bevoegd Gezag maar ter plekke boodschappen zou gaan verzamelen. Bij het eerste de beste produkt ging het al mis. Magere melk? Nee dat hebben wij niet standaard, dat moet apart besteld worden. De deerne in de winkel mag zich gelukkig prijzen dat uw schrijver niet aanwezig was. Hij zou ongetwijfeld uit zijn vel gespat zijn. Oh ja, moet dat besteld worden? En als wij dat gedaan hebben, hoe kan het dan dat het er niet is? Lees die mail dan ook, waarachter verbaal dan wel in gedachte het niet meest wellevende woord gekomen zou zijn: trut! Ter plekke zou uw schrijver zich gerealiseerd hebben dat economische en humane vooruitgang nog heel ver weg zijn in het Noorden.

Maar goed, het Bevoegd Gezag kwam terug met tassen vol boodschappen, al moet daarbij wel opgemerkt worden dat het merendeel der produkten afkomstig was uit de C-1000 van Oosterwolde. Ook zoiets: deze C-1000 voert het huismerk van Jumbo en zal binnenkort een AH worden. Snapt u er nog iets van, mijn beste lezers?
Tussen de boodschappen trof uw schrijver een rol met koekjes aan: het Bevoegd Gezag had zwaar over zijn hart gestreken: een rol koekjes voor het kind. Zelden heeft uw schrijver zulke smerige koekjes geproefd. Jasses! Echt smerig! En ja, deze kwamen uit de bioshop. Nadat het Bevoegd Gezag er ook eentje geproefd had verdween de rest van de rol onmiddelijk in de vuilnisbak. Niet te haggelen!

06-02-2015

Mijn besten,

Weer in het Drentse land zijnde kan het niet anders of een legendarische uitzending van Radio Drenthe schiet ons weer vers in het geheugen. Een mens kan er om lachen of er laatdunkend overdoen, feit is dat deze uitzending na vele jaren nog vers in het geheugen zit.

Het was 2008, het jaar dat uw schrijver met een hernia in zijn rug in Drenthe vertoefde. Echt heel veel hebben wij er toen niet aan gehad, daar uw schrijver nauwelijks uit een stoel kon komen. In die omstandigheid is er altijd de goede oude radio, Radio Drenthe om precies te zijn. Normaal gesproken zou Radio Drenthe het beeld oproepen van de zinloosheid, alsmede de eindigheid van het leven, maar in de reeds gememoreerde omstandigheid is alles snel goed.

En zo kon het gebeuren dat in die dagen het Bevoegd Gezag en uw schrijver aan de radio gekluisterd zaten. Een weerzinwekkend programma, maar één item is ons tot op de dag van vandaag bij gebleven, en hoe! Een Drentse vrouw belde met Radio Drenthe met een noodkreet: Sproetje was hem gepeerd. Tussen de tranen door werd duidelijk dat Sproetje haar hond was. Sproetje moest naar de dierenarts en had daar overduidelijk geen zin in en is hem in een onbewaakt ogenblik gesmeerd. De vrouw radeloos (en daar kunnen wij ons alles bij voorstellen!). Het gebeurde op de Wapserveenseweg in Diever. Had iemand misschien Sproetje gezien?

Enkele uren later, zwaar aangeslagen door het noodlot van de vrouw, strompelde uw schrijver door Diever. Een gemene pijnscheut, veroorzaakt door plots opzettende emoties, toen wij het straatnaam bordje Wapserveenseweg zagen. Hier was het dus gebeurd. Hier hield Sproetje het voor gezien. Hier koos hij eieren voor zijn geld.

Sproetje is nog met de regelmaat van de klok teruggekomen in de conversatie tussen het Bevoegd Gezag en uw schrijver, zelfs zo indringend dat uw schrijver waarlijk in 2009, toen wij wederom te Drenthe waren, het idee had om ook maar eens in te bellen bij Radio Drenthe, om te informeren hoe deze rampzalige situatie zich ontwikkeld had (stelt u zich allen gerust: uw schrijver heeft het niet gedaan). En ook in de jaren daarna bleven wij ons afvragen hoe het Sproetje en zijn baasje vergaan zou zijn.

En nu in 2015, zeven jaar later, staat Sproetje nog steeds in ons geheugen gegrift. Nooit zullen wij weten of hij ooit nog teruggevonden is en of er ooit een hereniging met zijn baasje heeft plaatsgevonden. Treurig, mijn beste lezers, diep treurig.

Het kost uw schrijver enige moeite om toe te moeten geven dat iets onbenulligs als Radio Drenthe zo'n impact heeft gehad.